यात्राका ........सुस्केराहरु

गजल

2011-10-09T08:25:00.001+09:00

न आबेगमा थिएँ न त रिसमा थिएँ

आफ्नै मुद्दा आफैं न्यायाधिशमा थिएँ

डायरी अनि दैनिकीले यही भने

धेरै चोटी सुध्रिने कोशिसमा थिएँ

खोज्न आएथे रे घाम चर्किएपछि

म शीत जीबित झिसमिसमा थिएँ

म पानी यसरी अब पानी रहिन

थोरै अमृतमा थोरै बिषमा थिएँ

मेरो पागलपनले , थर्काउँछ मलाई

तँ को होस् म हुँ जो हर मानिसमा थिएँ

गजल

2011-10-09T08:21:00.002+09:00

तिम्रो माग पूरा यो भएहुन्थ्यो ।

फेरि तिमी को म को भएहुन्थ्यो ।

संसारमा दैव छ तिम्ले भन्यौ,

हाँस्दै मैले भने हो भएहुन्थ्यो ।

काट्न दशा जन्तर किन्दै सोच्छु ।

कतै केही त चोखो भएहुन्थ्यो ।

छोड यार सक्दैनौ मनाउन ।

उनै हुनुपर्छ जो भएहुन्थ्यो ।

बारी-बारी हाँस्दैछन लालुपाते ।

यति थाहा भएको भएहुन्थ्यो ।

गजल

2011-09-02T02:18:00.001+09:00

माया ब्यापार हुनुपर्छ, छानी –छानी भएको छ ।

यो लेख्दा दिनेश लाजले पानी-पानी भएको छ ।

जहाँ तरबार तेर्सिएथ्यो ,त्यहीं राखें खुट्टा आफ्नो ।

माफी कस्लाई यहाँ गल्ती जानी –जानी भएको छ ।

तिम्रा गजल चुप रहे , अनि उस्को गला पनि ।

हाहा भाषण यहाँ लेघ्रो तानी –तानी भएको छ ।

आज लाडिन्छु केही छिन , आमा तिमी भन फेरि ।

कैले है ठूली-ठूली कैले सानी-सानी भएको छ ।

आँखा चिम्लेर हेर्छु जब ,चाहेझैं छ यो संसार

ढुङगा पनि त देवता ठानी –ठानी भएको छ ।

तमाशा हेर्न पर्खिबसें , बगरमा दिल छोडेर ।

किन तुफान अब चाहिं, ज्ञानी –ज्ञानी भएको छ ।

गजल

2011-08-22T00:03:00.002+09:00

मेरो आफ्नै आकाश हुनुपर्छ आजबाट ।

केही कुरा त खास हुनुपर्छ आजबाट ।

हराएथ्यो जिन्दगी बालुवामा पानीजस्तै ।

म हुनुको आभाष हुनुपर्छ आजबाट ।

दैब तेरो भरमा पाखुरीले छोड्यो धर्म ।

थोरै देबत्व नास हुनुपर्छ आजबाट ।

बल छल मा नझुकेको सत्य-तथ्य लेखिएको ।

नबीन ईतिहास हुनुपर्छ आजबाट ।

जे-जे बित्यो सकियो आऊ अब यस्तो सोचौं ।

काँडासँग सुवास हुनुपर्छ आजबाट

गजल

2011-08-16T19:00:00.002+09:00

जिन्दगी अझै मेरो जुवा खालमा छ ।

लौ एउटा मुहार ऊ हेर झ्यालमा छ ।

आधारले यही एउटा रैछौं जोडिएको !

म आफ्नै तालमा छु ऊ आफ्नै तालमा छ ।

कसैले सोध्नै छोडे हालखबर अनि ।

चिन्दछ सबैलाई जो बेहालमा छ ।

तागत कहाँ जोख्ने छ र दिनेशमा ?

आकाशमा को छ र को पातालमा छ

गजल

2011-05-28T03:08:00.000+09:00

नसुनाउनू कसैलाई कथा यसो गर्नू क्या !
सिकाउँछन नत्र त्यसो गर्नु क्या यसो गर्नू क्या !!

भुँई खुट्टाले कोट्याउनु कतै कि टोक्नु औंला ।
बाँकी आँखा-आँखाले गर्नु कुरा यसो गर्नू क्या !!

भोलि पिर्छ आफैंलाई शंका लाग्छ भने यदी ।
कतै नगर्नु कसैसँग आशा यसो गर्नू क्या !!

बुझ्नुमा एउटा जलन हो यस्तै लाग्छ भने !
दिनेश जस्तै बनिदिनु बच्चा यसो गर्नू क्या !!

गजल

2011-05-06T00:52:00.001+09:00

मीठो मुस्कान सँगै ढाडमा हुलाकीको धाप आयो ।
चिठ्ठी हातमा आयो मुखमा बाफ रे बाफ आयो ।

एक जमाना भयो दुश्मनी भएको भाग्य सँग ।
बुझ्छु म पनि तिम्रो नाममा कस्को जवाफ आयो ।

धर्म समाज पाप समय बाध्यता रीतिथिति ।
प्रश्न एउटा थियो उत्तर यसरी लाख आयो ।।

याद आउँछ जब लाहुरे छोरा आकाश हेर्दै ।
मेरी आमा भन्छिन आयो हवाइजहाज आयो ।

गजल

2011-04-30T01:37:00.001+09:00

बाद कतै नयाँ कतै पुराना चाहियो ।।
उँधो बग्नलाई के को बहाना चाहियो　

लेखिएको थियो दया माया धर्म दान ॥
मेरो पुराणमा च्यातेको पाना चाहियो ॥॥

भातमा केही मान्छेहरु बिकेकाछन् रे ।
आदर्श छोड्देऊ स्वादिष्ट खाना चाहियो ।

आज मान्छेहरु तर्सेका छन् आफैसँग ।
त्यसैले भन्दाहुन नयाँ जमाना चाहियो ।

काखमा आमाको हुँदा सम्झन्छ दिनेश ।
घर बलियो हुन बलियो छाना चाहियो ।

गजल

2011-04-03T00:44:00.002+09:00

घडी धेरै घुम्यो , बिबाद त्यै बुँदाको होला ।

उस्ले ताम्रपत्र , मैले छाती छुँदाको होला ।

साथीले चिठ्ठीमा , लेख्यो मुस्कान मीठो तेरो ।

यार त्यो तस्वीर ,म गाउँमा हुँदाको होला ।

ओहो यो सुस्केरा ,बिलायो खै कता यो निंद ।

पक्कै यो छट्पटी, उता आमा रुँदाको होला ।

मेटिन्न दिनेश ,बस्नुछ यस्लाई तैं सँग ।

दाग सिरानीको , तैंले त्यो मन धुँदाको होला ।

भुकम्प चुनामी नेपाली समुदाय अनि म ,

2011-03-22T08:11:00.002+09:00

भुकम्प र चुनामी पछिको केही दिनमै केही लेखौं लेखौं भन्ने लागिरहेको थियो तर कहिले आपद् का कुरा पनि लेख्छन भनेर मन मर्यो कहिले के लेखौं भनेर बिचार गरेर लेखको प्रारुप पनि तैयार गर्न सकिन । तर अन्तमा धेरै साथीहरुको कलम यस बिषयमा चलिरहेकोले मैले आफ्नै तरिकाले आफैंले भोगेका मेरा र हाम्रा कुरालाई समेट्ने जमर्को गरें ।
भुकम्प र म -
भुकम्पको धक्का हामी नेपालीले त्यति धेरै महशुस गरेका छैनौं , जापानमा बेला बेलामा भै राख्ने सानो सानो कम्पनमा पनि आत्तिने नेपालीहरु अझै भेटिन्छन् शुरु शुरुका दिनमा मेरो पनि त्यहि स्थिति थियो तर पछि बिस्तारै त्यो डर अलि कम हुँदै गएको महसुस गरेको थिएँ आफुले । भुकम्प र भुकम्प पछिको आकस्मिक अबस्थामा गर्नुपर्ने क्रियाकलाप र भुकम्पबाट हुनसक्ने क्षती कम गर्नको लागि अपनाउन पर्ने साबधानीहरुको बारेमा यहाँ प्राथमिक बिद्यालय देखिनै पढाइ हुन्छ र बिभिन्न स्थानहरुमा कृत्रिम भुँइचालो घरहरुको स्थापना गरी भुकम्पको अनुभव गराउने काम पनि भएको देखेको थिएँ ताकि आकस्मिक अबस्थाको हड्बडाहटलाई कम गर्न सकियोस् ।
स्कुलको पढाइमा मात्र नभएर भाषा सिक्ने बिद्यालय , ड्राइभिङ स्कूलहरु लगायतका अन्य ठाउँमा पनि भुकम्प र यसको क्षति कम गराउने उपायहरुको बारेमा पढाइने र सिकाइने गरिन्छ । धेरै ठाउँमा यसरी यो शब्द र घटनासँग भेट हुनु र जानकारी हुनुले हामी नेपाली भन्दा जापानीहरुमा भुकम्प शब्दसँग नडराउने मानसिकताको बिकास भएको छ भन्ने मेरो ब्यक्तिगत अनुभव छ ।
यो पटकको भुकम्प आउँदा म गाडिमा काममा जाँदै थिएँ , पहिलो पटकको कम्पन त मैले त्यति अनुभव नै गरिन सडकमा गाडिहरु सामान्य रुपमानै चलिरहेका थिए । तर सिग्नलमा रोकिएपछि गाडि हल्लिएको अनुभव भयो अगाडि र दाँया –बाँयाका गाडिहरु पनि बेस्कन हल्लन थालेको बेलामा सियाक्सो (वडा वा गाबिस कार्यालय ) बाट भर्खरै भुकम्प आएको र अझै जानसक्ने भएकोले सुरक्षित स्थानमा रहनको लागि सुचित गरिएको सुचना कानमा पर्यो । यस्ता सुचनाहरु सबैले सुन्न सकिने गरी बिभिन्न स्थानहरुमा स्पिकरको ब्यबस्था गरिएको हुन्छ र आकस्मिक अबस्थाहरुमा स्थानिय बासिन्दालाई सचेत गराउनको लागि प्रयोग गरिन्छ । सुचना प्राप्त भएपछि केहि अन्य गाडिहरुसँगै म पनि नजिकैको पार्कमा छिरें र त्यहिं लगभग डेढ घण्टा जस्तो बिताएँ । धेरै जस्ता ब्यक्तिहरु गाडिबाट ओर्लेर गाडिमा हातले समाएर सिधा अड्डिने प्रयास गरिरहेका थिए । भुकम्पको धक्का कम भएपछि गाडिमा बस्थे र बढेपछि बाहिर निस्कन्थे र वरिपरि हेर्दै सके सिधा उभिने नत्र गाडिमा समाएर सिधा उभिने प्रयत्न गरिरहेका थिए ।
लगभग डेढ घण्टाको यो कम्पन पछि मैले साथिहरुलाई फोनबाट सम्पर्क गर्ने प्रयास गरें तर कसैको फोन लागेन , यसरी जापानमा फोन नलागेको अनुभव मलाई प्रत्येक नयाँ बर्षको दिन १२ बजेपछि केहि समयको लागि थियो । सबैले एकैचोटी प्रयास गरेको कारण त्यसो भएको हुनुपर्छ । फोन नलागेपछि फेसबुक खोले नेटमा चाहिं कुनै समस्या थिएन र जापानमा हुनु भएका साथीहरु जो घटना भएको बेलामा टिभि हेर्दै हुनुहुन्थ्यो । उहाँहरुले भुकम्प र चुनामीको बारेमा टिभिमा दिइएका समाचारलाई आफ्नो स्ट्याटस बनाउनु भएको रहेछ हेरेपछि चाहिं स्थिति असमान्य भन्ने लाग्यो किनभने म भएको स्थानमा आएको भुँइचालो त्यो बेलाको समाचार अनुसार ६ रेक्टर स्केलको मात्र थियो र आफ्नो वरिपरि त्यस्तो बिनाशको घटना केहि देखिएको पनि थिइएन सबै सामान्यनै थियो ।
घरहरु कतै केही भएका थिएनन् , ६ -७ रेक्टरमा कुनै घर केहि नहुनु यो म नेपालीलाई अचम्मित पार्ने कुरो हुनेनै भयो ।
स्ट्याटस हेरेपछि अलि डर लाग्न थाल्यो अनि टिभि अन गरेर , समाचार हेर्दै अन्य आफ्ना मित्रहरुलाई फेसबुकका माध्यमबाट सम्पर्क गरें प्राय साथीहरुले स्ट्याटसमानै आफूहरु सुरक्षित रहेको जानकारी दिइरहनु भएको थियो र भोलिपल्ट र पर्सिपल्ट सम्म सम्पर्कको माध्यम भनेको फेसबुकनै बन्यो ।
आजका दिनसम्म कोही नेपाली हताहत् हुनु भएको खबर छैन यो हाम्रा लागि खुशिको कुरा हो , केही सम्पर्क बिहिन हुनुहुन्छ उहाँहरु पनि सकुशल हुनुहोला भन्ने कामना गर्न चाहन्छु ।
घटना पछि आकस्मिक रुपमा ट्रेनहरु बन्द भए , सडकमा गाडिको र मान्छेको चाप बढ्यो । घर फर्कन चाहनेहरु ट्रेन बन्द भएपछि ट्याक्सीको लागि लाइन लाग्न थाले ,ट्रेन स्टेसनमा ट्याक्सीको लागि सयौं मान्छेहरु लाइनमा थिए । अब के गर्ने र के हुन्छ ? शायद सबैको मनमा यही त्रास थियो । ट्राफिक जाम धेरै थियो , नजिकै घर हुनेहरु र केहि घण्टासम्म हिंडेर घरमा पुग्नेहरु हिंडेरै घरतिर लाग्न थाले धेरै पसल र अफिसहरु चाँडै बन्द भए । केहिले अनिश्चितकालको लागि भनेर सूचना टाँसेको पनि देखिएको थियो । फर्कने समयको बारेमा अनिश्चित भएपछि पसलमा खानेकुराहरु क्रमश: सकिंदै थिए । बेलुकी अबेरसम्म पनि अरुको बारेमा त्यति धेरै जानकारी लिन नसकिने अबस्था थियो । को कहाँ के भै रहेको छ कस्तो अबस्थामा रहेको छ कुन ठाउँमा कति असर पर्यो जानकारीको लागि रेडियो , टीभी एकमात्र उपाय थियो खबर प्राप्त गर्ने ।
भोलिपल्ट पनि प्राय: रेल बन्द रहे चलेकाहरु पनि लगभग सामान्य दिनको १०% को हाराहारीमा चलेका थिए भने सुपर मार्केटहरुमा चामल , पानी ,दुध, बट्टाका तैयारी खानाहरु , नुडल्स , कप नुडल्स र तरकारीहरु सकिए । पेट्रोलियमको लागि लामो लाइन शुरु भयो । भोलिपल्टको बेलुकी देखि प्राय पेट्रोल पम्पहरु बन्द भए । टिभिमा चुनामी र आणबिक भन्डारको समाचार अनि भुकम्प बाट क्षति पुगेका बिबरणहरु मात्र २४ घण्टा आइरहेको थियो , त्यसका साथै लोडशेडिङको समाचार शुरु भयो गर्नु पर्ने बाध्यता भएकोले लोडशेडिङ गर्ने तर कहाँ र कसरी गर्ने भन्नेमा अलमल भै रहेको थियो । टोकियो देन्र्योकु (टोकियो बिद्युत प्राधिकरण)ले लोडशेडिङका लागि ५ ग्रुप बिभाजन गर्यो , र एउटै वडाहरुलाई पनि बिभिन्न ग्रुपमा बर्गीकरण गरी लोडशेडिङ गर्ने जस्ले गर्दा बैंक एटिएम लगायतका अन्य सुबिधाका लागि पनि धेरै असर नपरोस् तर ग्रुप बिभाजन गरेको अर्को दिनसम्म पनि लोडशेडिङ गर्न सकेन लोडशेडिङ हुने भनेको समय भन्दा २० मिनेट अगाडि आज गर्न नसकिने भनेर लोडशेडिङ फिर्ता लियो । टीभीमा यस्का बारेमा खबर हरु आइरहेका थिए , र दर्शक प्रतिक्रियाहरु पनि धेरै जापानीजहरुको आवाज एउटै थियो , चुनामीग्रस्त फुकुसिमा र मियागिको दाँजोमा लोडशेडिङ केही पनि होइन गर्नै पर्छ भने गरे हुन्छ । म नेपाली भएर सोच्छु – लोडशेडिङ गर्नुपर्छ लोड थेग्न सकिएन भनेर पनि लोडसेडिङ गर्न नसक्ने सरकार , लोडशेडिङ हुँदैछ भन्ने खबर सुनेर आबश्यक छ भने गर्नु पर्छ भन्ने जनता ।
आज यो लेख लेखिरहँदा १० दिन ब्यतित भएको छ अहिले ट्रेनहरु सामान्य रुपमा चलेका छन् तर पेट्रोल पाउन अझै सकिएको छैन । केही पेट्रोलपम्पहरुले बिहान केही घण्टाको दरले पेट्रोल बाँड्ने गरेका छन् जस्को लागि घण्टौं लाइनमा बस्नुपर्ने स्थिति छ ।
जापानमा फेसबुक भन्दा पनि फेमस एउटा मिक्सि भन्ने सोसियल नेटवर्क छ त्यस्मा नेपाल केही बर्ष बसेर आएकी जापानीले लेखेकी थिइन् मलाई त लोडशेडिङ् को अनुभव छ शायद मलाई अध्याँरोमा पनि त्यति डर लाग्दैन होला , अनि सँगै लेखेकी थिइन् सक्नुहुन्छ भने कपडा लगाएर सुत्नुहोला , पानी को बोतल र स्लिपिंग ब्याग अनि केहि खानेकुरा चाहिं आफू सुत्ने ठाउँको नजिकै राख्नुहोला । मलाई यो स्ट्याटस केहि घतलाग्दो नै लाग्यो अनि मैले कमेन्ट गरेको थिएँ ,अघिल्लोको त मलाई पनि अनुभव छ पछिल्लोको ज्ञान चाहिं थिएन । मिक्सिमा पनि प्राय: स्टयाटसहरु “यो कठीन परिस्थितिलाई पार गरौं” र चुनामीमा परेका हरुप्रति समबेदना मात्र थियो । र अर्को एउटा यादगार चाहिं मिक्सिबाटनै चिनापर्ची भएका एकमित्रले बिहान ५-८ बजेसम्म उनको घर नजिकैको ट्रेन स्टेशनमा बसेर सहयोग उठाउनको लागि आफू लगायत केहि युवाहरु लागि परेको र सकेको सहयोग गर्न आव्हान गरेका थिए ।
यसपालीको चुनामी प्रभावित क्षेत्रमा सहयोग गर्नको लागि कम्पनी र सामाजिक संस्थाहरुले गर्न सक्ने तर ब्यक्तिगत रुपमा चाहिं घटनास्थलमा गै सहयोग गर्न नसकिने तर अन्य सामाजिक संस्थाहरुले रकम संकलन गर्नको लागि आव्हान गरेको एकाउन्टमा पैसा ब्यक्तिगत रुपमा राखिदिएर सहयोग गर्न सकिने ब्यबस्था गरेको छ किनभने २००४ को भुकम्पमा ब्यक्तिगत रुपमा पनि घटनास्थलमा गै सहयोग गर्ने ब्यक्तिहरुले कति र कसरी सहयोग गरे भन्ने थाहा हुन नसकेकोले काला धन तह लगाउने साधन बन्न पुगेको थियो ।
म बसेको ठाउँमा लगभग आजका दिनसम्म ३ -३ घण्टाको दरले ३ चोटी लोडशेडिङ भयो । त्यस्पछि लोडशेडिङ भएको छैन र अब शायद हुँदैन पनि होला । लोडशेडिङ भएका क्षेत्रमा सडकको सिग्नलले काम नगर्ने हुँदा ट्राफिक ब्यबस्थापन गर्न र ट्रेनको संचालन समय तोक्न सायद सबैभन्दा गाह्रो भएको हुनुपर्छ जापान सरकारलाई मेरो बिचारमा ।
नेपाली समुदाय र चुनामी –
भुकम्प र चुनामी पछि नेपाली संघ संस्थाहरुले प्रभावित क्षेत्रमा आफन्तहरु या चिनेजानेका ब्यक्तिहरु भएको ब्यक्तिहरुले सम्पर्क गर्न कोशिस गर्ने र सम्पर्कमा आएका ब्यक्तिहरु र नआएका ब्यक्तिहरुको जानकारी नेपाली समुदायमा सम्प्रेषण गर्ने यो नै नेपालीहरुको स्थितिको बारेमा जानकारी लिन सकिने स्थिति थियो । किनभने कुन क्षेत्रमा कति नेपाली र को –को छन् भन्ने आंकडा कसैसँग पनि छैन ।
१२ तारिख बिहान (भुकम्प र चुनामी गएको भोलिपल्ट )नेपाली दुताबास टोकियोमा बसेको बैठकले भूकम्प तथा सुनामी प्रभावित पीडित नेपाली सहयोग समिति गठन गरेको थियो जस्को सल्लाहकारमा महामहिम डा. गणेश योञ्जन तामाङ तथा एन आर एन अन्तर्राष्ट्रिय समन्वय परिषदका अध्यक्ष देबमान हिराचन ज्यू संयोजकमा दुताबासका उपनियोग प्रमुख डा. दुबसु क्षेत्री तथा जापानमा रहेका सम्पूर्ण नेपाली संस्थाहरुको अध्यक्ष सदस्य रहेका थिए । यस्ले प्रभाबित क्षेत्रमा रहेका नेपालीलाई केही समयको लागि टोकियो लगायतका सुरक्षित क्षेत्रमा सार्ने कार्यमा खर्च गर्नको लागि लगभग १६ लाख जापानी येन रकम संकलन गरेको छ । यसका बारेमा पनि बिभिन्न पत्रपत्रिकामा टिका टिप्पणीहरु भए आबश्यक वा अनाबश्यक भन्ने बारेमा तर जापानमा रहेका नेपालीहरुले सरकारको कुनै आशा नगरीकन , पिडित नेपालीहरुलाई केहि भएपनि राहत दिने या सम्भाब्य संक्रमणबाट जोगाउनको लागि केही समयको लागि अन्यत्र बस्ने ब्यबस्था मिलाउन कोशिस गर्नु भनेको उदाहरणीय कार्य हो । पीडित स्थानमा रहेर सम्पर्कमा आएका लगभग ७०-८० नेपालीलाई टोकियो लगायतका स्थानमा ल्याइपुर्याइएको छ । आफन्त हुनेहरुलाई आफन्तको जिम्मा र कोही नहुनेलाई केही दिनको लागि भएपनि खाने बस्ने ब्यबस्था भएको छ । सो समितिका धेरै मित्रहरु अझै पनि कार्यालयमानै हुनुहुन्छ र खबर आदान प्रदान , सम्पर्क गर्दै हुनुहुन्छ ।
जापानमा रहेका नेपालीहरुलाई आणबिक बिकिरण र यसबाट हुने असर बारेमा जानकारी दिने र टोकियो लगायतका अन्य क्षेत्रको हावामा घुलिएर रहेको बिकिरणको मात्रा र त्यस्को असर बारे जानकारी गराउन दक्ष नेपालीहरुको प्राबिधिक टोली गठन गरिएको छ जस्लाई स्थानीय नेपाली मिडियाहरु समुद्रपारि डट कम , नेपाल जापान डट कम , टोक्यो नेपाल डट कम , र नेपाली समाचार पत्र को माध्यमबाट प्रकाशित गर्ने र सुसुचित गर्ने कार्य भै रहेको छ तर अशिक्षित र अर्ध शिक्षित नेपालीहरुको बाहुल्य रहेको टोकियोमा उहाँहरुले बुझ्ने भाषामा प्राबिधिक कुराहरु प्रेसित गर्नको लागि निकै टाउको खियाइरहनु भएको छ तिलक मल्ल जी , भुषण घिमिरे जी लगायतका पत्रकार मित्रहरु ।
हामी नेपालीहरुका केही साह्रै नराम्रा कमजोरीहरु छन् मानसिक दरिद्रताहरु छन् जुन बिशेष समयमा मात्र थाहा हुन्छन् , प्रकट हुन्छन् या देखिन्छन् यस्ता केही उदाहरणहरु देखें यो समयमा पनि । अहिले शायद जापानमा रहेको नेपाली समुदायले अनुभव गरेको तिक्तता भनेको नेपाली दुतावासको आकस्मिक स्थानान्तरण हो । अघिल्लो दिनसम्म नेपालीहरुको उध्दार कार्यमा संलग्न भएका दुताबासका कर्मचारीहरु र दुताबास परिवार कुनै नेपाली संघ संस्थाहरु यहाँ सम्म कि दुतावास आफैंले गठन गरेको भूकम्प तथा सुनामी प्रभावित पीडित नेपाली सहयोग समितिका सदस्यहरु समेत कसैलाई खबर नगरी हराए , सम्पर्क बिहीन भै दिए । उनीहरुको ब्यक्तिगत मोबाइल या दुताबासको फोन कुनैमा कसैको सम्पर्क हुन सकेन अनि त्यतिकैमा नेपालका कान्तिपुर लगायतका मिडियामा दुताबास टोकियो बाट ओशाका सरेको खबर आयो । अनि जापानमै रहेका केही थोरै ब्यक्तिहरुले पनि आफूले यस्को सुईंको सम्म पाएको त्यस्पछि खबर नभएको जानकारी गराए पछि रुष्ट भए नेपाली समुदायहरु दुताबास परिवारसँग बिशेष गरी ३ वटा कारण देखेको छु यसरी रुष्ट हुनुमा । १) जापानका मिडियाहरुबाट आएको जानकारी गलत हो भन्ने भ्रामक प्रचार बिबिसि , सिएनएन, आजतक लगायतका टेलिभिजनले प्रचार प्रसार गरिरहनु र दुतावास पनि भाग्नुमा केही बिशेष कारण पक्कै छ भन्ने नेपाली समुदायलाई लाग्नु । २ ) नेपालीहरुको अभिभावकत्व निर्बाह गर्नुपर्ने दूताबासले आफ्नो बारेमा मात्र सोच्नु यहाँ समुदाय प्रति जबाफदेहिता नरहेको ब्यबहार गर्नु । ३) यो बेलामा नेपाल फर्कन खोज्ने केही नेपालीहरुको दूताबासबाट सम्पन्न हुनुपर्ने काम रोकिनु ।
आजका दिनसम्म कहिले सरेको , कहिले सर्नको लागि संभाब्यता अध्ययनको लागि गएको अनि कहिले यहीं टोकियोमानै रहेको भन्ने बिज्ञप्ती र फोनमा भएका कुराहरु बाहिर आइरहेका छन् हेरौं अब के खबर आउने हो ? अनि नेपाली समूदायसँग कसरी दूताबास परिवार प्रस्तुत हुने हो ।

यो कुरा राम्रो हो कि यहाँका नेपालीहरुले केही दिन भित्रै १६ लाख रुपैंया उठाउन सके अझ आबश्यक पर्यो भने त्यो भन्दा पनि धेरै उठ्न पनि सक्छ तर केही नेपालीहरुको चर्चाको लागि समाजसेवा गर्ने चलन , बानी यहाँ पनि देखियो , पैसा हस्तान्तरण गरेको फोटो खिच्नु पर्ने , समाचारमा प्रकाशित हुनुपर्ने ।हामिमा यस्तो चलन छ नि कुनै मन्दिर वा पाटी वा बाटो बनाउन पर्यो भने यति रकम भन्दा बढी दिनेको नाम शिलालेखमा राखिने छ आदी हामीले समाजसेवा गर्नको लागि थोरै अनि देखाउनको लागि धेरै गरेका छौं । जापानको अरु टेलिभिजन जस्तै फुजी टेलिभिजनले पनि पिडितहरुलाई सहयोग गर्नको लागि अनुरोध गर्यो र बैंकको खाता नं प्रशारण गर्यो त्यस्को केही घण्टा पछिको खबरमा बिसौं करोड येन जम्मा भएको र ती सहयोगी सबैमा हार्दिक आभार प्रकट गर्दै अन्य सहयोग गर्न चाहनेहरुको लागि पून: त्यहि खाता नं दोहोर्यायो । खै त तिनका नाम समाचारमा आएनन् तिनका फोटो पनि पत्रिकामा छापिएनन् हुनसक्छ ती मध्ये धेरैले १०० येन मात्र पनि दिएका हुनसक्छन् या केहिले करोड- करोड पनि राखेका हुनसक्छन ।
लोडशेडिङको गर्ने सूचना जारी भैसकेपछि पनि सकेसम्म लोडशेडिङ् कम गर्नको लागि टोकियो बिद्युतले सबैमा बिद्युत बचतको लागि अनुरोध गर्यो , धेरै पसलहरुमा बत्ती कम बाल्ने , एअरकण्डिसनर नचलाउने , र यहाँ सम्म कि पसलको अगाडि कागतमा ओपन भनेर लेखेर बाहिरको बत्ती निभाउने पनि गरे धेरैले केही नेपालीहरुले पनि तर थोरै नेपालीहरुको प्रतिनिधित्व गरेका मेरा एक नेपाली मित्रको कमेण्ट थियो “ पैसा जोगाउने निहुँ पाएका थिए जोगाइहाले” । जय होस हाम्रो सोच ।
भुकम्प पछि आफन्तहरुको खबर पाउन सजिलो होस् या आफू सुरक्षित रहेको जानकारी गराउन सजिलो होस भन्ने उद्देश्यले केही दिन पब्लिक फोन मार्फत राष्ट्रिय र अन्तर्राष्ट्रिय फोन सेवा निशुल्क गरिदिएको थियो सरकारले , अरुले प्रयोग गरे कि गरेनन् कुन्नी तर केही नेपालीहरुले भरपुर प्रयोग गरे २४ घण्टानै झुन्डिएर , कुरा सकिएपछि पनि फोन रिसिभर बाहिर झुण्ड्याएर नै हिडें रे कति ठाउँमा पुलिस र जापानीजबाट चेतावनी पाए र केहीलाई पुलिसले पक्रिनु समेत पर्यो रे भन्ने चर्चा आजभोलि प्रशिध्द भएको छ नेपालीहरुको बारेमा , थोरैले गरेर पुरै समुदायनै मुछिनु पर्ने बाध्यता पनि हुन्छ परदेशमा । हुन त अरु देशकाले पनि गरे होलान् जापानीजहरु पनि कम्ताका त छैनन भनेर चित्त बुझाउनुको बिकल्प छैन ।
एउटा नेपाली उखान छ -काम छउन्जेल भाँडो सकिएपछि ठाँडो । यो नेपालीहरुमा मात्र लागू हुने वा भएको भन्ने कुरा हैन पुरै मानव समुदायको सोच हो अनि यो सोच जति बिकसित देश भयो त्यति बढी र जति तागत बढी भयो त्यति बढी हुन्छ , जापानबाट फर्कने बिदेशीहरुको हूलले यही जनाउँछ । कुनै बिशेष जाति या समुदाय या देशका ब्यक्तिहरु माथि आक्रमण भयो या हेपिए या लखेटिए भने जस्तै : भुटानी नेपालीहरु लखेटिए जस्तै । बाहेकका मानबीय बिपत्ती या प्रकोपमा जहाँ आफू बसिएको छ रहिएको छ त्यहिं बसेर त्यो अनुभब गर्नुपर्छ भोग्नु पर्छ , । आज बिपत्तीको बेलामा भागेर जानेहरुले भोलि फर्केर त्यही छिमेकी , त्यही साथीभाइ , त्यही सहकर्मीहरुसँग कसरी काम गर्लान ? उनीहरुले के सोच्लान ? र आफूले के सोचिएर काम गरिएला ?

जापानमा आएको यो बिपत्तीबाट चाँडै यो जापान र जापानीहरुसँगै यहाँका नेपाली र अन्य बिदेशी समूदायले पनि उम्किन पाउन । फेरि उही स्वस्थ जापान फर्कियोस् ।
यो चुनामी र भूकम्पबाट मृत्यु र बेपत्ताहरुको संख्या २१हजार पुगेको छ । मृत्यु हुनेहरुको आत्माको चीर शान्तीको कामना गर्दै परिवार तथा आफन्तमा धेर्यधारण गर्न सक्ने शक्ति भगवानले प्रदान गरून् । बेपत्ताहरु सकुशल भेटियून् र यो संख्या यो भन्दा नबढोस् यही कामना गर्दै ।

गजल

2011-03-03T02:27:00.000+09:00

गाँउ छोड्ने त्यो जोशको राप बाँकी छ ।
केही आश केही पश्चाताप बाँकी छ ।

सपनामा बच्चाबच्ची आउँछन् सामु ।
लुगा छान्छु तौल सँगै नाप बाँकी छ ।

सिर्फ यत्ति , सुनाएमा पण्डित हुन्छ ।
धर्म सँग भोग्न धेरै पाप बाँकी छ ।

ए दिनेश के भोग्या होस् र फुर्ती तेरो ।
दिन रुपी पत्रमा लाहाछाप बाँकी छ ।

गजल

2011-02-18T19:29:00.000+09:00

कुन्नी के को डरले आवाज छोप्दै　थिएँ ।
उध्रिएका चोलीमा लाज छोप्दै थिएँ ।

जरुरतनै थिएन कोट्याउनु कहिल्यै ।
सँगै बेद ,गायत्री ,नमाज छोप्दै थिएँ ।

केही छन किताब सम्पत्ती मेरा भन्नु ।
पर्दा च्याती झ्यालको दराज छोप्दै थिएँ ।

काँडा बिझ्यो खुट्टामा , त्यसो त त्यो बेला म ।
आकाशमा हातले जहाज छोप्दै थिएँ ।

यस्को अर्थ के थियो ,तिम्लाई लाग्यो होला ।
माटोमाथि माटोले अनाज छोप्दै थिएँ ।

गजल

2011-02-05T04:51:00.000+09:00

ऊ खुशी छ हामीलाई ,छल्न सकेकोमा ।
हाँस्दैछु म खोटो सिक्का ,चल्न सकेकोमा ।

निराशाको के भो कुरो ,भैगो मानी दिऊँ।
दङ्ग छ मुखले चिप्लो , दल्न सकेकोमा ।

चोट लाग्यो गयौ छोडी , खुशी भएँ खुशी ।
पत्थर ठानेको दिल यो , जल्न सकेकोमा ।

गजल

2011-01-13T19:45:00.000+09:00

अझै यो आभाष अध्यारोमा छ ।
जे छ खुशी तिम्रो अंगालोमा छ ।

पाइला पिच्छे हुन्छु अग्लिएको ।
हिड्नुको मजा त उकालोमा छ ।

उज्यालोमै छ तेरो बाँकी सास ।
जस्तो धागो बल्दो दियालोमा छ ।

के भर दिनेश ! तँ , तेरो देश ।
बर्षौं सुनें सुध्रिने पालोमा छ ।

गीत

2010-12-27T00:47:00.001+09:00

झण्डै २ बर्ष अगाडी लेखेको यो गीत मझेरीमा रहेछ र यस्लाई यो ब्लगमा राख्न रहर लाग्यो र यहाँ बाँडेको छु ।

धेरै वर्षपछि आज, फेरि घाउ दुख्यो छातीको ।
सबै हुनेकै साथ ,हुदो रहेछ दुखि माथि को !

भिडले पन्छ्याएर एकातिर फालिदिन्छ ,
एकान्तले तर्साएर ,रहर सबै टालिदिन्छ ।
समय बदलियो ,देखेँ दुश्मन को साथी को।
सबै हुनेकै साथ ,हुदो रहेछ दुखि माथि को !

खेलौनाझैँ मान्छेसँग खेल्नेहरु हुदारैछन् ।
झुटो बोली मनाउन आगोलाई छुदारैछन ।
सकिएन बुझ्न ,के जानौँ जातीको न जाती को ।
सबै हुनेकै साथ ,हुदो रहेछ दुखि माथि को ?

२बर्ष

2010-12-25T02:41:00.002+09:00

हिजोको राति थियो २ बर्ष अगाडिको जुनदिन मैले ब्लगमा पहिलो पाइला राखेको थिएँ , कागतका टुक्राहरुमा छरिने रचनाहरुले एउटा नोट भेटेका थिए , ब्लगको रुपमा ।
कम्पयुटर सम्बन्धी त्यति साह्रो ज्ञान नभएकोले नै हुनुपर्छ म त्यति ढिला भएको ब्लगको दुनियाँमा छिर्नलाई भन्ने पनि लाग्छ । रहर त उहिल्यै देखि थियो अहिले सम्झदाँ ।
यो २ बर्षको बीचमा धेरै कुराहरु सिकिएको छ , केहि कुराहरु बुझिएको छ , र थोरै कुराहरुको अनुगमन पनि गरिएको छ । आजको यो रातमा तिनै धेरै र थोरै कुराहरुको बीचमा रुमल्लिनु मन लागेको छ हेरौं यो दिनभरीको थकानले मेरो कति सम्म निंद थेग्न सक्छ । बिशेष लेख्न नै भनेर आजको यो पोष्ट शुरु गरेको हैन यहाँहरुमा यो जानकारी पनि गराउन चाहन्छु , यो २ बर्षमा के भयो त भन्ने कुराको जानकारी म आफैं स्वयम लाई पनि गराउन चाहन्छु यही शब्दहरु मार्फत । म जे लेख्दैछु केहि पल अघि सम्म सोचिएका थिएनन् जे मनमा आउँछ त्यस्लाई बिना संकोच यहिं लेख्दै जानेछु । यो मेरो सानो कथा ब्लग र मेरो ।
मेरो ब्लगको सुरुवात हुनुमा बसन्त गौतम जी को प्रभाव मलाई परेको थियो कि भन्ने लाग्छ , मैले ब्लग शुरु गर्नु भन्दा अगाडि अनेसास जापान मा हामी ले शायद एक कार्यकाल बिताइसकेका थियौं तर ब्यक्तिगत रुपमा उहाँसँग भेटघाट थिएन फोनमा शायद २-४ पल्ट कुराकानी भएको होला । यहिं जापान मा हुनु भएको कुनै साथीले उहाँको ब्लगको बारेमा मलाई जानकारी दिनु भएको थियो र उहाँको ब्लग हेरिसकेपछि मैले ब्लग बनाउनु पर्छ भन्ने सोच बनाएको थिएँ , आफ्ना मनमा लागेका कुरा बिधुतीय माध्यममा राख्नु , आफ्ना रचनाहरु साथीहरुमा बाँड्नु शायद यहि मेरो रहर भएको हुनुपर्छ ।
पहिलो पोष्ट ब्लगको नामाकरण (पहिले ब्लगको नाम चौतारी राखैको थिएँ ) गरिसकेपछि पुरानो आफ्नै रचना एउटा गजल राखें , त्यति बेला मलाई प्राबिधिक रुपमा धेरै कठीनाइ परेको अहिले पनि याद छ , ब्लगको फर्म्याट देखि रचना सेभ गर्ने सम्मका । यो तरंग मेरो लागि नौलो थियो र कोशिस गर्ने जाँगर पनि त्यहि भएर आजको दिन सम्म जेनतेन चलाइराखेको छु ।
त्यस्पछि रचना राख्ने क्रम र नयाँ साथीहरुको मा फलो गर्ने क्रम बढ्यो जो निरन्तर कायम छ , धेरै साथीहरु सँग घनिष्ठता रह्यो ब्लगको मार्फतबाट जस्तै : दिलिप आचार्य जी र भाउजु । अनि जापानमै रहनु भएका अर्जुन पौडेल जी , नेपालका जोतारे धाइबा , सुर्य न्यौपाने जी , दौंतरी ब्लग , गोकुल ढकाल , बेदनाथ पुलामी , मिलन लम्साल , चैतन्य , अशेष पौडेल ,दिपक जडित , कृष्ण थापा ,प्रबेश पौडेल ,राजेश बुढाथोकी नताम्स भाइ ,चुडामणी जी ,एकल यात्री , ठरकी दादा ,नेपोलियन ,प्रबिण थापा , हावा जी ,आकार अनि हालसालै केहि नयाँ मित्र हरु रबिन्द्र रिजाल , जितेन्द्र मल्ल , सुरेश खतिवडा , प्रमोद न्यौपाने ,आशांक , लगायतका साथीहरु सँग चिनापर्ची गफ र रचनाहरु र यस्का गुण अबगुणका पक्षमा कुराकानी भलाकुसारी भए , चिनजान भयो ।
यी सबै साथिहरु र यो २ बर्षमा यहाँको साथको लागि हार्दिक आभारी छु ।
आजभोलि पनि पुरानोमा धेरै पुराना साथीहरु अनि नयाँ केहि साथीहरुको पनि जोशले यो नेपाली ब्लग क्षेत्र चम्कीरहेझैं लाग्छ । यो जमर्को र साथ कहिल्यै नटुटोस यही रहर ।
मेरो रचना ब्लगको बिश्लेषण नभै खान्स्यानो किमोची ( धन्यबाद ज्ञापनको रहर ) मात्र हो । यस्लाई अन्यथा नलिइदिनुहोला । यो बीचमा मलाई साथ दिनु हुने हरेक हातहरुमा धन्यबाद ज्ञापन गर्न चाहन्छु ।

गजल

2010-12-24T01:50:00.001+09:00

हुन्छ आँसु सदर कि उपहास हुन्छ ।
जब केहि हुन्न तब मात्र आस हुन्छ ।

नछोऊ ताम्रपत्र नखाऊ कसम कुनै ।
जे जे हुन्छ आज कुरा खसोखास हुन्छ ।

केहि अघि हिंडी फेरि फर्की हेर्ने कारण ।
तिमी सँगै छौ सधैं यहि आभाष हुन्छ ।

होलान् नि रामायण यसरी बुझ्ने पनि ।
जो हुन्छ इमान्दार उस्कै बनबास हुन्छ ।

के के भेट्यो दुनिंयाले ,हेर्दा हेर्दै दिनेश ।
तेरो माग सधैं गाँस बास कपास हुन्छ ।

गजल

2010-11-26T01:05:00.000+09:00

भूल एउटा जानाजानी भएको छ ।
यथार्थ हुनुथ्यो कहानी भएको छ ।

भाँच्नुथ्यो पर्खाल बार्नुथ्यो किल्ला ।
यहाँ त बाराबार पानी भएको छ ।

भार छ खुबै त्यो नागरिकताको ।
यहाँ परिचय राहदानी भएको छ ।

उस्ले झैं तिम्ले उस्लाई लायौ दोष ।
मेरो पनि उस्तै उस्तै बानी भएको छ ।

गजल

2010-09-14T23:44:00.002+09:00

बेचेर इमान पकाको छ ।
मेरो पनि भाग लगाको छ ।

अनेक अर्थको हुन्छ बाजा ।
कतै बज्या कतै बजाको छ ।

सल्लाह भाइमा हुन्छ अब ।
छुरी ,डोरी ,गोली मगाको छ ।

खरानी उडाउने हो आऊ ।
मन यता पनि जलाको छ ।

दिनेश गुज्रियो कि यत्तिमै ?
कहिले गाको कहिले आको छ ।

गजल

2010-09-03T21:07:00.001+09:00

भनिन मैले केहि खास देऊ !!
मेरो छाती जत्रै आकाश देऊ !!

घर हैन मलाई सक्छौ भने !
मुट्ठी जत्रो ठाउमा बास देऊ !!

आँखा त भन्छन सबै सँग छ !
अब कालो छोप्ने प्रकाश देऊ !!

जलेर खरानी भयो यो घर !!
अब देउ हुरी बतास देऊ !!

झर्ला हात बाँधी आकाशबाट !!
माग्छु गाँस बास कपास देऊ !!

गजल

2010-07-17T20:03:00.001+09:00

रहर यति कि, कोही आऊ मन सम्म ।

सधैं छापहरु , देखिए आँगन सम्म ।

मायामा सपना ,बाँधिने सिमाना छैन ।

तिम्रो गनगन र मेरो खटन सम्म ।

तर्किएर गयौ , लुकेर बोल्दछ फुर्ति ।

दैब यहि भेट ,जाओस् त बन्धन सम्म ।

केटाकेटी नै छ दिनेश लाग्यो अहिले ।

मायामा सोच्दैछ , त्यागूँ कि जिवन सम्म ।

गजल

2010-07-09T01:46:00.001+09:00

भलै रातमा निंद पर्या छैन ।

पख हिम्मत अझै मर्या छैन ।

आज बित्ला होला नि त भोलि ।

छाम्छु प्रकृति उल्टो चल्या छैन ।

हुँदै समाज , हरेक मान्छेमा ।

रोग सरुवा कहाँ सर्या छैन ।

हात पाखुरा, हुँदा हुँदै सद्दे ।

सुनी अड्कियो, भाग्य बल्या छैन ।

गरी सोचेको , कहाँ पुग्छ त नि ।

सोच दिनेश के के गर्या छैन ।

2010-05-29T23:12:00.003+09:00

नदिझैं रगत, बगेको हुन्छ ।

लाग्दो हो तिम्लाई, बोलेको हुन्छ !

लेखेरै दिऊँकी त्यसैले जवाफ ।
भन्छन जे हुन्छ लेखेको हुन्छ ।

ईशारा, आँखामा त्यो छल कहाँ ?
शब्द छ त्यसैले ढाँटेको हुन्छ ।

तिर्सना मनको ,खहरेझै उर्ल्यो ।

जम्नेको के हुन्छ ? बग्नेको हुन्छ ।

बुझ्दैन दिनेश?समस्या कस्तो हो?

समय थपेनी ,टारेको हुन्छ ।

गजल

2010-03-11T17:35:00.001+09:00

त्यस्का बाको छाती सधैं दुख्छ राति ।
यति साह्रो याद नआएकै जाति ।

सबै हुँदा एक्लो , एकान्तमा खुशि ।
ऐना हेर्दै हाँस्नु , खेल आत्म घाति ।

कसै सँग हिंडी, कसै सँग मस्की ।
चौतारीका कुरा , शंका नाना भाँति ।

भोक निन्द्रा गयो ,छैन होश पनि ।
लौन बुटी देऊ, लाग्यो साँढे साति ।

अघि परे पछि ,सुक्छ ओठ मुख ।
कैले सम्म आम्मै , राख्ने कुरा थाँति ।

गजल

2010-03-11T17:34:00.001+09:00

गएपछि होश अँ पिएँ शायद ।
भरी गाग्रो थिएँ पोखिएँ शायद ।

आँसु रत्न भेटें यी बन्द कोठामा ।
हिजो अस्ति घर मैं थिएँ शायद ।

पानापाना मन , फलेंथे गजल ।
ढिलो गरी आयौ , टिपिएँ शायद ।

अब आऊ हेर , बेरङ्ग मनमा ।
यति चोट छ्यापे ,रङ्गिएँ शायद ।

गजल

2010-03-11T17:22:00.000+09:00

थकान यो बिर्सी मैले सुस्ताउनु पर्थ्यो ।

ए रात तँ सँगै निन्द्रा नि आउनु पर्थ्यो ।

भरेर थालिमा स्वर्ण सुख हुने भए ।

मन्दिर जानेले भट्टी किन धाउनु पर्थ्यो ।

देखिए आँखामा आँसु भएँ बिचरा म ।

हे दैब संसार अन्धै बनाउनु पर्थ्यो ।

बिहान कोदालो बिसाइ भन्थिन आमा ।

गाउँमा गरेर खान त पाउनु पर्थ्यो ।

दिनेश कहिले काहिं कोठा थुनी हाँस्छ ।

झुट सही कतै मन रमाउनु पर्थ्यो ।

गजल

2010-02-27T23:43:00.001+09:00

हर तीर मुटु माझ रोपेर पिइरहें ।
माया सम्झी दुख काँध बोकेर पिइरहें ।

दोबाटोमा पुगेपछि देखिन्छ माया के हो !
बढ्नखोज्ने मेरा पाउ रोकेर पिइरहें ।

डराउनु लजाउनु कसको लागि अब ।
बीच बाटो हेर छाती ठोकेर पिइरहें ।

बढ्छु अघि तेर्सिन्छन हजार बाधाहरु ।
हात अनि हस्तरेखा जोखेर पिइरहें ।

एकैनास कहाँ हुन्छ दिनेश बुझी राखे ।
कतै खुले कतै अलि छोपेर पिइरहें ।

गजल

2010-02-25T16:20:00.003+09:00

सानो सानो चोटमा दैब भाक्नुको अर्थ ।

बाँचेर के बुझेकै हो त बाँच्नुको अर्थ ।

आँगनमा दोहोरी बैरी खेल्छन मेरो ।

यही त हो आँखामा आँशु नाँच्नुको अर्थ

लुछाचुडी गर्छन सबै छानोमा हाम्रो ।

बुझे होला शिरैमा जून हाँस्नुको अर्थ ।

रङ्गहरु नभाको खोज्छु सुन्दर फूल ।
हो हो यही घरको भित्ता ताछ्नुको अर्थ ।

गजलमा दिनेश कति भेटिन्छ सुख ।

खुशिनै हो छातिमा हात राख्नुको अर्थ ।

गजल

2010-01-31T18:58:00.003+09:00

गाँसिएका धागा तोडेर के हुन्छ !

जथाभावी बाटा मोडेर के हुन्छ !

समयले भन्थ्यो बिर्सनु पर्ने त ।

यो घाउ हो घाउ गोडेर के हुन्छ !

मिलाउनु काँध छदैछ उसै नि ।

अभिमान अलि छोडेर के हुन्छ !

रहिरह्यो तुक मनमा सधै नै ।

हाँसिहाँसी हात जोडेर के हुन्छ !

पढ्दैछन दिल आजका नजर ।

यो नकाब सयौं ओडे(ढे)र के हुन्छ !

गजल

2010-01-18T15:43:00.000+09:00

केहि आँधी छाति भित्र चल्छन घरिघरी ।
ठडिएका सपना यी ढल्छन घरिघरी ।

लेख्न मन अति थियो गजल मीठा-मीठा !
भाँचिएका हाम्रा हात गल्छन घरिघरी ।

कुन्नि केको आश बाँकि डाँडाका घामलाई ।
फोटो हेर्दै छाती पिटी जल्छन घरिघरी ।

काम गरी खानेलाई दिनु नि गरी खान ।
बाटो छेक्दै चिल्लो मात्र दल्छन घरिघरी ।

केहि यस्ता ठुला मान्छे दिनेश छन तेरा ।
आहा !कति मिठो बोल्दै छल्छन घरिघरी ।

गजल

2010-01-14T17:45:00.000+09:00

पिडुँला छामी हेर दरिलो छ छैन ।
पर्दैन बाटो सोच्नु सजिलो छ छैन ।

उम्रिन्छ ढालिएका रुखमा पालुवा ।
नसोच माटो अझै मलिलो छ छैन ।

बेदना तिम्रो मेरो फूलमा चढाएँ ।
पुजारी थाली हेर्छ भरिलो छ छैन ।

कलम थुत्ने साब यति त सोच्देऊ ।
बन्दुक बोक्ने हात कलिलो छ छैन ।

दिनेश लेखी पढी बिचार गर्दैछ ।
गजल पिडा बिना गतिलो छ छैन ।

गजल

2010-01-07T20:33:00.000+09:00

समुन्द्र सारा तरेर आउँछु ।
समस्या सबै हरेर आउँछु ।

छैन बा ब्यर्थ समय बगेको ।
पढेर केहि परेर आउँछु ।

बैनीको बिहे भाइको पढाइ ।
ब्यबस्था केहि गरेर आउँछु ।

छर्नुछ बाँझो मनमा रहर ।
केहि त शीप चरेर आउँछु ।

बिकेको छैन हारेको होइन ।
गर्बले छाती भरेर आउँछु ।

गजल

2009-12-25T21:25:00.000+09:00

हातका रेखामा छेकौं सपनी ।
साथी हो देखौं न देखौं सपनी ।

तिमीले चाहेमा चन्द्र टेकिन्छ ।
नलेखौं कथा हो लेखौं सपनी ।

गाउँमा रहर फुल्यो ढपक्कै ।
मनको तापले सेकौं सपनी ।

समान संसार तिम्रो र मेरो ।
भत्काऊँ पर्खाल टेकौं सपनी ।

देख्नुछ देख्नुछ आजै देख्नुछ ।
होईन एक अनेकौं सपनी ।

गजल

2009-12-16T14:13:00.002+09:00

एकपाटो काँढे तार, एकपाटो छुरा धार ।
बिर्सदैछु आँखा चिम्ली,नसोध है समाचार ।

बिसाएर आएँ भारी ,सुनकोशी तिर पारी ।
बढ्दैछ नि पीर लौन ,एक दुई तीन चार ।

जति नजिक भएँ म ,उति गहिरो गएँ म ।
आफैंलाई बिर्सि सकें ,नसम्झाऊ बारम्बार ।

हुन्छ रे सत्य हजार, बुझ्नेहरु अनुसार ।
मन छैन सफा भने नगर भो यो श्रृंगार ।

भन्थे बाले ए दिनेश ,पहिला आफूनै चिनेस् ।
बग्नु काल बगेपछि ,केको हार के गुहार ।

गजल

2009-12-06T03:12:00.001+09:00

सुने भावीले भेटिन्छ भन्थे कसैले ।
केहि घाउले चेतिन्छ भन्थे कसैले ।

चुप रहेर हेर्दैछु आमा रोएको ।
घाँटी बोल्नेको रेटिन्छ भन्थे कसैले ।

जति सागर घुमेनि हुन्न निसान ।
हिड्या पाइला मेटिन्छ भन्थे कसैले ।

गर अन्याय मैमाथि न्याय नगर ।
सोझो बीचमा चेपिन्छ भन्थे कसैले ।

मागी आधार उसँग,परें भरोसा ।
ढुङ्गे देउता बेचिन्छ भन्थे कसैले ।

गजल

2009-12-02T04:07:00.001+09:00

उनको बोली मिठो सुनिरहन्छु कुरा म ।
बुझेरै अझै फेरि बुनिरहन्छु कुरा म ।

सुनेर कति खुशी हुदिहोलिन आज त ।
दुनियाँ चाहारेर चुनिरहन्छु कुरा म ।

एकान्त अब कहाँ बाँकि छ र एकान्त ।
सम्झेर हिजोको त्यो गुनिरहन्छु कुरा म ।

मुहार टाढा हुँदा साहारा तिम्रो आवाज ।
पोख्दिन मनभित्रै थुनिरहन्छु कुरा म ।

बगेर छेउ टुप्पा भत्किएमा याद गर्नु ।
दिनेश भन्थ्यो सधैं तुनिरहन्छु कुरा म ।

गजल

2009-11-23T17:44:00.001+09:00

भोलिको चोट आज ,सहेको राम्रो ।
बीचमा अलि दुरी ,भएको राम्रो ।

सिमाना भन्छ लौन टालन आजै
देखिन्छ कहाँ गाग्रो ,चुहेको राम्रो ।

बाँधेर हात कस्ले भेटायो लक्ष्य ।
नजमी सधैं नदी ,बहेको राम्रो ।

नहोस श्राप कुनै आमाको यस्तो ।
जिउँदै मर्नु भन्दा ,तुहेको राम्रो ।

सम्झेर लेखनाथ दिनेश झस्क्यो ।
फलेको बृक्ष ओहो ! नुहेको राम्रो ।

गजल

2009-11-13T13:01:00.003+09:00

कुरा बेग्लै थियो रातको ।
आहा साहारा त्यो हातको ।

जिन्दगि जिन्दगि भो बल्ल ।
तिमि भेटिए पश्चातको ।

न हत्तार न ओत होस ।
तब पो मजा बर्षातको ।

बिना पूजा बिना झारफुक ।
कट्यो दशा साँढे सातको ।

कल्पी यस्तै यस्तै दिनेश ।
बिर्सी देऊ कथा घातको ।

गजल

2009-10-29T20:50:00.001+09:00

चोखो माया बोकी ,आउँछु ।
बाँकि सास रोकी ,आउँछु ।

हराउने है अब हामि ।
घर ताल्चा ठोकी ,आउँछु ।

हेर्न लगाई हात, चिना ।
तिथि गते तोकी ,आउँछु ।

तिम्रो सुख मेरो संसार ।
यहि पाठ घोकी ,आउँछु ।

दिनेशले सोध्दा लाजले ।
भन्यौ ओठ टोकी ,आउँछु ।

गजल

2009-10-03T02:04:00.001+09:00

मनको हाल बताउँछ आँसु ।
बिनासित्ति कहाँ आउँछ आँसु ।

बाध्यता थियो या लाज डर ।
सुस्केरामै जो पचाउँछ आँसु ।

मनमा होला के तिनीहरुको ।
जो लेख्छ आँसु जो गाउँछ आँसु ।

मन हलुङ्गो भएर थाहा भो ।
झरे पछि पो मुस्काउँछ आँसु ।

अहँ तिम्रो दैब हैन दिनेश ।
मान्छे हो र त बगाउँछ आँसु ।

गजल

2009-10-02T02:15:00.000+09:00

जति फुकायो उति गाँठो ,कसियो लौ हेर ।
उत्रिनु को सक्यो मायामा ,फसियो लौ हेर ।

आउँछन् सान्त्वना मुठी ,दुई बाँड्नेहरु ।
याचक भएर चोकमा, बसियो लौ हेर ।

जहिले पनि भै रहेर ,मात्र भेटौँ भेटौं ।
जान्न भन्दै उन्कै गल्ली , पसियो लौ हेर ।

आँखामा सपना छैन ,भाग्यमा आबादी ।
गेरु बस्त्र अनि खरानी ,घसियो लौ हेर ।

दिनेशलाई झुक्याए ,भनेर माया हो ।
आफ्नै हातले छुरी ओहो ,धसियो लौ हेर ।

गजल

2009-09-29T23:24:00.000+09:00

सुनसान रातभै चुपचाप टोल्हाउँछु हुन्न हजुर ?
जून भै आउनुहुँदा छातिमा लुकाउँछु हुन्न हजुर ?

कविका मनसँगै हजुर कवितामा आउनुहुँदा ।
भाव सँगै सँगै मनमनै मुस्काउँछु हुन्न हजुर ?

मायाको सागरमा दुखको थोपा पनि पर्नेछैन ।
यति माया दिन्छुकि खुशिले रुवाउँछु हुन्न हजुर ?

फूलझैं आउनु भए शिरमा राख्छु प्रसाद सम्झी।
पत्थर भए एउटा मन्दिर बनाउँछु हुन्न हजुर ?

दिनेशलाई थाहा छ कति बेइमान छ दुनिया ।
जानेका नढाँटी सबै रहस्य बताउँछु हुन्न हजुर?

गालिबका २ सेर

2009-09-22T19:50:00.001+09:00

त्यसो त मलाई गालिबका हरेक गजल सुन्दर लाग्छन् तर कुनै परिबेश अनि दृश्यले कुनै सेरहरुलाई अझ मजबुत अनि जिबन्त बनाई दिन्छन। आज मलाई पनि केहि सेरहरु आफ्नो तरिकाबाट बुझ्न मन लाग्यो त्यसैले यो कोशिस गरेको , यसको सहि अर्थ मैले लगाएको अर्थनै नहुन पनि सक्छ त्यसैले शुरुमानै भन्छु यी मैले आफ्नो तरिकाबाट अर्थ्याइएका सेरहरु हुन् ।केहि अगाडि दिपक खड्का जीले पनि निदा फाज्लीको एक गजल चिरफार गर्नु भएको थियो त्यहि बाट अलिकति प्रेरित पनि भएको हुनसक्छु ।
हे बस कि हरेक उनके इशारेमें निंशा और ।
करतें हें मोहब्बत तो ,गुजरता हें गुमां और ।
( कहिलेकाहि माया नचाहदा नचाहदै पनि शंका भैदिन्छ ,एक ले अर्कोलाई बिश्वास दिलाउने रहरमा बास्तबिकता बाट अलिकति टाढियो भने , दिन दुई गुना रात चार गुना को दरले बढ्दै जान्छ । माया भएकोले टाढिनु पनि नसक्ने अनि नजिक हुन कोशिस गर्यो सानो कुरामा पनि शंका बढ्दै जाने ,शायद यहि हालत बाट गालिब गुज्रिएका होलान र त लेख्छन । हरेक उनको गराइ बोलाइमा अर्थोक नै पाउँछु ।माया त गरिराछु तर शंका झनझन बढिराखेको छ ।)
या रब ओ ना समझे हें ना समझेगें मेरि बात ।
दे और दिल उनको जो ना दे मुझको जुबाँ और ।
(आँ गर्दा अलंकार बुझ्ने मान्छेहरु दुनियांमा नभएका हैनन् तर कोहि कुरो बुझेर ,बुझ्दैनन कि नबुझी बुझ्दैनन् सम्झाउन लाख शब्दहरु खर्च गरेपनि बुझ्दैनन या भनौं उनीहरुलाई बुझाउन सकिन्न ।अनि थकित हुन्छन सम्झाउन कोशिस गर्नेहरु अनि भन्न बाध्य हुन्छन हे दैब ।यहि स्थिति लाई कति सरलताका साथ लेखेका छन् हे भगवान उस्ले मेरो कुरा नबुझेको छ न बुझ्छ त्यसैले उसलाई बुझ्ने बनाईदेऊ “यहाँ मायाको कुरा भएकोले मनले बुझोस् भन्ने अभिप्राय” मसँग भएका शब्दहरु मैले प्रयोग गरिसकें ,त्यसैले मलाई फेरि सम्झाऊँ न त भन्ने नलागे हुन्थ्यो ।)

गजल

2009-09-16T19:34:00.001+09:00

पुरानो मतलामा नयाँ सेरहरु ।

कोरा आश्वासन ,छर्क-छर्क फेरि ।
भनन अझैनि ,पर्ख- पर्ख फेरि ।

आँगनमा पुगेर, चिनारी भएन ।
भो अब नभन , फर्क- फर्क फेरि ।

सुनको भाउ भन्दा उनको महँगो ,
अझै दिन छन् ,चर्क- चर्क फेरि ।

हेरौं मनाउन को आउने रैछ ।
नबोली मसँग ,तर्क-तर्क फेरि ।

मुश्किलले फर्केको थिइस् दिनेश
किन डुल्दैछस् , नर्क-नर्क फेरि ।

गजल

2009-08-30T23:31:00.005+09:00

कोरा आश्वासन्, छर्क -छर्क फेरि।
भनन अझै नि ,पर्ख -पर्ख फेरि ।

हिजोकाले जे गरे त्यहि गर ।
जिम्मेवारी त हो ,तर्क-तर्क फेरि

छोडेर सहर के जान्छ मेरो ।
गाई डुलाउँछु ,खर्क -खर्क फेरि।

खेतका आली खोज्दैछन टेका ।

ए हातहरु हो , फर्क -फर्क फेरि ।

खहरे सुक्यो, पसिना समुद्रमा ।

असार साउन ,दर्क-दर्क फेरि ।

गजल

2009-08-27T18:04:00.003+09:00

बिहे को प्रसंगमा केहि पक्ष हरुको भाव समेटि हेरेको
दुलाहा-
पोहोर साल र यो सालमा अन्तर आयो ।
निम्तामा तिम्रो नामसँग मेरो थर आयो ।

दुलही-
जन्मेदेखि खेल्दै भत्काएको आँगन पिँढी ।
बढार्ने आँगन अर्कै, पोत्ने अर्कै घर आयो ।

बिछोडिएको प्रेमि -प्रेमिका -
जस्को आसमा बसे यो मोड सम्म कुरी।
लौ सुन उनको साटो यो कस्तो खबर आयो ।

आफन्त-
केहि आफ्ना थपिए ,केहि दुरी नजिक भो ।
केहि आड भरोसा ,केहि चिन्ता डर आयो ।

परिवार -
जन्मी, हुर्की ,बढी ,देखी, साँची बल्ल बल्ल
एउटा आँसु एउटा खुशिको प्रहर आयो ।

गजल

2009-08-20T08:35:00.003+09:00

हातमा लेउ या कचौरामा भिख -भिखै हो ।
खडा छौ तर शिर निहुरिनु स्वभाविकै हो ।

उल्टो बाटो हिंडेर मुक्ति पाउनेहरु धेरै ।
धर्म ,दैब केहि होइन सब तरिकै हो ।

आउँदा जाँदा भेट हुन्छ नचाहदै पनि ।
मनपो टाढा पर्यो त घर नजिकै हो ।

समाउँदैमा कलम,सबैले कहाँ लेख्छन ।
निभबाट आगो झर्नु पर्छ,कुरा ठिकै हो ।

एउटाले हात कोर्छ एउटाले कोर्छ मुटु ।
दिनेश होईन काँढा भन्दा फूल तिखै हो ।

गजल

2009-07-23T02:10:00.001+09:00

बुझेर चोट पारियो ।
अनि हाँसेर टारियो ।

दुईबित्ते साँधेढुङ्गो ।
यता र उति सारियो ।

सक्नेसँग तैं चुप मैं ।
जित्ने लडाइँ हारियो ।

के को फुर्ति बाँकि अब ।
शिखर फेद खारियो ।

अगुवाले क्या बोले नि ।
हुन्देऊ माया मारियो ।

गजल

2009-06-25T18:47:00.001+09:00

बीच बाटो पुगी थाक्नेहरु धेरै ।
किन होला दैब भाक्नेहरु धेरै ।

छाक टार्न हात पसारेको देखी ।
बाघ मुखे थैली ढाक्नेहरु धेरै ।

माथि खोजी हेरेँ तै तै छकि कोहि ।
काम न काज फलाक्नेहरु धेरै ।

वरिपरि हेर्यो ,गर्यो सोधपुछ ।
बञ्चरोले घुँडा ताक्नेहरु धेरै ।

“दिनेश” पाकेन भात यहाँ अझै ?
बहानामा माड चाख्नेहरु धेरै ।

गजल

2009-06-05T17:38:00.004+09:00

के विचार यो ,राम राम लाग्यो मलाई!

नर्क कसरी ,परम् धाम लाग्यो मलाई !

छानो जोड्ने धुनमा समुद्र कटेपछि ।

आफ्ना चाहिन्न ,अरु काम लाग्यो मलाई !

घरको चर्चा दुश्मनको हाँसो हुँदाखेरि ।

आफ्नै नाम यो ,बदनाम लाग्यो मलाई !

आफैं बिकेछु सस्तो चामल खोज्दाखोज्दै ।

आफूभन्दा नि ,प्यारो दाम लाग्यो मलाई !

घर शुन्य भएपछि ,छिमेकिको राम राज्य ।

के मा अंकुश,के मा लगाम लाग्यो मलाई !

धन्य प्रभु आयो चेत अब त सुध्रन्छु ।

समय लागेर ,घैंटामा घाम लाग्यो मलाई !

गजल

2009-06-02T17:15:00.001+09:00

भन्यौ, सुनें, बुझेँ तर, गर्न गाह्रो हुन्छ हजुर ।
जिन्दगीलाई लाको माया, मर्न गाह्रो हुन्छ हजुर ।

अरूले राम्रो न मलाई न तिमीलाई भन्छन ।
आफ्नै आँखाबाट चाहिँ, झर्न गाह्रो हुन्छ हजुर ।

जिन्दगी खहरे हो भेल आउँछ दुखको सधैं ।
सबैलाई आफ्नो मात्र, तर्न गाह्रो हुन्छ हजुर ।

समयमै सोचिहाल माया बस्नु अगाडि नै ।
घाउ न हो लागेपछि, भर्न गाह्रो हुन्छ हजुर ।

खुब चाहिन्छ मलजल रेखदेख स्याहार ।
बीउ छरिदैंमा माया, सर्न गाह्रो हुन्छ हजुर ।

दोबाटो मन्छ या बुटी लगाऊ किनेर महंगो ।
माया पनि दशा नै हो, टर्न गाह्रो हुन्छ हजुर ।

गजल

2009-05-18T17:40:00.001+09:00

घर छोडी ,कम्ता हण्डर खाइएन आमा ।

छैन काम ,खाने सामल पाइएन आमा।

साहुहरु घरमा ,ताकेता गर्दा हुन् ।

कसरी तिर्नु ,थोरै ऋण लाइएन आमा ।

चुहियो खरको छानो, बुईगल भरी पानी ।

बर्षा लाग्यो, छानो यो साल छाइएन आमा ।

मादलुको ताल सँगै, कम्मर मर्काउँदै।

रोधि प्यारो ,अरु गीत गाइएन आमा ।

फर्कन्छु भोलिनै, झिटिझ्याम्टा कसी।

मर्छु काखमा,अरु धन　चाहिएन आमा ।

गजल

2009-05-17T03:28:00.001+09:00

पिडा मनमा बेरियो, अनि गजल केरियो ।
आफ्नो रहर शेरियो , अनि गजल केरियो ।

दोबाटोमा भेट हुने , अन्जान मायालुको
हिड्ने बाटो फेरियो , अनि गजल केरियो ।

आफ्नाहरु भाग्दैथिए ,जलाई मेरो घर ।
चुप तमाशा हेरियो , अनि गजल केरियो ।

आउँछन सुखहरु,भन्थे बाटो खोलिदे ।
काँडे तारले घेरियो ,अनि गजल केरियो ।

झुकाउनु पर्छ शिर ,अघि बढ्ने रहरमा
कहाँ कस्लाई टेरियो , अनि गजल केरियो ।

गजल

2009-05-16T02:19:00.000+09:00

कति पर्खिनु, भैगो बिर्सिदिऊँ क्यारे ।
आफ्नो घाउ, आफैले नै सिऊँ क्यारे ।

यो रात कटे ,भोलि त हिजो जस्तै हो ।
मौका सम्झी ,एक गिलास पिऊँ क्यारे ।

लाज लाग्ने नि ! कसैलाई के बताऊँ ।
दर्पण हेरी ,केहि ढाडस लिऊँ क्यारे ।

यो दुनियामा के,कमी छ र आफ्नाको ।
तैपनि लाग्ने , कस्को लागि जिऊँ क्यारे ।

छैनन थाहा छ र पनि यस्तो लाग्छ ।
आउंदै छिन ,यही बसी पर्खिऊँ क्यारे ।

गजल

2009-05-13T21:38:00.001+09:00

हाम्रो यो दूरी चुलिदैछ आजभोलि ।
लाग्छ मलाई भुलिदैछ आजभोलि ।

कहिले यस्को हातमा कहिले उस्कोमा ।
चोखो जल बिटुलिदैछ आजभोलि ।

सँगी सँग अर्कैका कुरा हुन्छन रे ।
बिचमा को को हुलिदैछ आजभोलि ।

मनमा के बोझ बढ्यो र त्यस्तो कुन्नी ।
खुब मन्दिर डुलिदैछ आजभोलि ।

गजल

2009-04-25T17:32:00.001+09:00

अरुको पानी आफ्नोलाई खुन भन्नु भो ।
निर्धा पिसिए बिस्कुन को घुन भन्नु भो ।

आँगन चेपिएर पिंढी मात्र बाँकी रहदा ।
अँगालो हाल्नु भो आफ्नै हुन भन्नु भो ।

हिड्ने पाइलालाई आकाशे सपना बाँडी ।
सलाई कोर्नु भो यही हो जून भन्नु भो ।

निती नियम जलाएर आगोमा सक्नुभो ।
मैले जे बोलें अब त्यही कानुन भन्नु भो ।

बिचार नमिले सत्तोसराप हजार घुर्की
आफ्नैले भए जे सुकै गरुन भन्नु भो ।

गजल

2009-04-11T04:14:00.000+09:00

बिदाइ को घडा राखेको प्रहर याद आयो ।
दुनियाँ देखेपछी बल्ल घर याद आयो ।

जहाँ पनि देखियो बल्दै आगो हुरहुरी ।
घरको मक्किएको काठ ,खर याद आयो ।

उपचार छन नि गर्ने हिम्मत पो छैन ।
ज्युदै मर्ने देखेर जहर याद आयो ।

टुटेपछी हत्केला हात मिलायो कस्ले ?
दुनियाको दुख उठाउने रहर याद आयो ।

एक गाँसको लागी शिर झुकेपछी ।
आमाले खुवाउन गरेको कर याद आयो ।

गजल

2009-04-01T19:58:00.000+09:00

अरु को छ र ! भन्दिए हुन्थ्यो नि ।
तिम्रै हो भर भन्दिए हुन्थ्यो नि ।

काट्नेले जतिसुकै कुरा काटुन् ।
मान्दिन डर भन्दिए हुन्थ्यो नि ।

नबोल्ने नसुन्ने दैबलाई अब त ।
इँटा,पत्थर भन्दिए हुन्थ्यो नि ।

मेरो दैलोमा झुक्किएर पाइला पर्दा
यही हो घर भन्दिए हुन्थ्यो नि ।

बाँच्न　सार्है गार्हो भो दिनेश हगि ।
लिन्छौ त जहर भन्दिए हुन्थ्यो नि ।

गजल

2009-03-21T17:00:00.001+09:00

छोराको भोक मार्न ,पानी पकाउँदैछन आमाहरु ।
भकारिमा मुसा राज छ ,छैनन अन्नका दानाहरु ।

घर छोडे , गाउँ छोडे ,शहर छोडे, देश छोडे ।
कृष्णलाई के थाहा आजभोलि कहाँ छन सुदामाहरु ।

बढेर एउटा बोझ ,बोकेर बिसाउनु छ चिहान ।
कलिलोमै सार्है अमिला , त्यसैले बाँसका तामाहरु ।

खै कस्को भविष्य कसरी उज्वल होला यहाँ ।
ठूला लुट्दै छन देखासिकी गर्दैछन सानाहरु ।

परदेशमा आधिरातको सपनामा रुन्छ दिनेश ।
मझेरिमा भ्यागुत्तो उफ्री ,चुहिन्छन घरका छानाहरु ।

केहि हाइकुहरु

2009-03-19T16:09:00.000+09:00

१कागजी डुंगा
बगरमा बसेको
पानी सुक्दैन ।

२ सुर्यको मुख
कहिले नि हेर्दैन
रुखको छाँया ।

३ मुटु तोडेर
पर्खाल बनाइछौ
कसरी आऊँ ?

केहि हाइकुहरु

2009-03-19T16:02:00.000+09:00

१)खोलाको पानी

निरन्तर बगेर

उँभो लाग्यो र ?

२)आँधी तुफान

घर याद आउँछ

खर छाएको ।

३)सुकेको खोला

सललल बग्दैछ

कमिला तांती ।

गजल

2009-01-07T14:32:00.001+09:00

त्यस पछी कहाँ कसैलाई किन गन्छन मान्छेहरु ।
हात जोड्ने भेटेपछी देउता बन्छन मान्छेहरु ।

उकालो लागें शत्रु बढे ओरालो लागें आफ्ना घटे ।
हर साँझ आफ्नाकै नाममा दोबाटो मन्छन्छन मान्छेहरु ।

के थाहा भोली समयले कुनकुन रुप देखाउने हो ।
आँसु र रगत मा अब कहाँ तर्सन्छन मान्छेहरु ।

सृष्टी पछी ब्रम्हा खोज्दै भौतारिदै छन यता उता ।
हर एक पत्थर देखाउदै मान्छे भन्छन मान्छेहरु ।

यता हेर्यो आफ्नै उता हेर्यो आफ्नै छन दिनेश ।
सबै तिर तगारा अब कसरी फुत्कन्छन मान्छेहरु ।

गजल

2008-12-24T14:08:00.003+09:00

दैब फकाउन अनेक उपाय बनाउछन पुजारिहरु ।
जता जता मन्दिर उतै शंख बजाउछन पुजारिहरु ।

न घर बाट निस्किउन न भांचुन सिन्को कतै ।
बसी बसी छातिभरी तक्मा सजाउछन पुजारिहरु ।

तिमी इमान्दार छौ पसिना बेच्छौ सस्तोमा आफ्नो
गफै गफमा , बडा बडा महल ठड्याउंछन पुजारिहरु ।

धेरै शृङार पटार घर बाट निक्लिन्छन शहरभरी
लजाउछन मान्छेहरु कहाँ लजाउछन पुजारिहरु ।

हाम्रो त भागय यस्तो कि रोकिन्न आँसु दिनेश
कोही मान्छे हरु रुँदा भोज मनाउँछन पुजारिहरु ।

यात्राका ........सुस्केराहरु

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

भुकम्प चुनामी नेपाली समुदाय अनि म ,

गजल

गजल

गजल

गजल

गीत

२बर्ष

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

लेखेरै दिऊँकी त्यसैले जवाफ ।भन्छन जे हुन्छ लेखेको हुन्छ ।

ईशारा, आँखामा त्यो छल कहाँ ?शब्द छ त्यसैले ढाँटेको हुन्छ ।

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

सानो सानो चोटमा दैब भाक्नुको अर्थ ।

बाँचेर के बुझेकै हो त बाँच्नुको अर्थ ।

यही त हो आँखामा आँशु नाँच्नुको अर्थ

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गालिबका २ सेर

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

गजल

केहि हाइकुहरु

केहि हाइकुहरु

गजल

गजल

लेखेरै दिऊँकी त्यसैले जवाफ ।
भन्छन जे हुन्छ लेखेको हुन्छ ।

ईशारा, आँखामा त्यो छल कहाँ ?
शब्द छ त्यसैले ढाँटेको हुन्छ ।