गजल

जो अरुका लागि बग्छन ती हुन आँसु ।
आफ्नो लागि बगे नौटंकी हुन आँसु ।

तिम्ले चाहेर कहाँ आउँछ तिम्रा लागि

मनले बाँध्न नसक्ने  परिधी हुन् आँसु ।

छोरा सम्झेर भक्कानिदैँछिन यौटी आमा ।

हेर , सम्झ यी हुन् आँसु यी हुन आँसु ।

खोज्न सपना परदेसिएँ जहिले देखि ।

सोच्छु सधैं कति हुन कति हुन आँसु । 

गजल

दुश्मनहरुसँग संगत कम छ ।

त्यसैले बाँच्ने हिम्मत कम छ ।

सब दरिद्रहरु राजनीतिमा जाऊ ।

व्यवसाय हो लागत  कम छ ।

सुन्छु समाचार अनि शब्दकोश हेर्छु ।

आज सहभागिता बृहत कम छ ।

चारजनाको भेलाले निर्णय गर्छ ।

सहमती हुन्छ सहमत कम छ ।

हरेक वर्षाले मुटु हल्लाउँछ मेरो ।

समस्या घर छोप्ने छत कम छ ।

दिनेशलाई बहरमा लेख्नेहरु भन्छन।

गजल ठीक छ यस्मा इज्जत कम छ ।

गजल

सधैं भइरह्यो दोमन ,हुन्छ कि हुन्न ?

क्रान्ती पछि परिबर्तन हुन्छ कि हुन्न ?

बिर्से शहिदलाई सहिद बनाउनेले ।

साँच्चै मृत्युपछि जीवन हुन्छ कि हुन्न ?

वर्षौं त्यही छु जहाँ वर्षौं देखि थिएँ ।

महासय यो प्रतिगमन हुन्छ कि हुन्न ?

गरिबको जे-जे थियो सब खायौ सक्यौ ।

सर्कार तिम्लाई अमन हुन्छ कि हुन्न ?

गजल

अझै बाँकी हाम्रो माया तस्बीरमा ।

तिम्ले टाँगी दियौ माला तस्वीरमा ।

घरबाट निस्कदाँ कस्तो भुलिएछ ।

धुलो लाग्नेछ फर्कदा तस्वीरमा ।

हर रात बिछोडका यस्तै गरी बिते ।

दायाँ हात छातीमा बायाँ तस्वीरमा ।

जवाफ त्यै आउँछ जुन सोच्दछु ।

त्यसैले त कुरा पक्का तस्वीरमा ।

यतै हिमाल तराई हावा भै घुम्दैछ ।

दिनेशलाई खोज्छ दुनियाँ तस्वीरमा ।

गजल

बाँच्नलाई त आत्मा जीबित चाहिन्छ ।
आउने समय सपना सहित चाहिन्छ ।

हारिदिन्छु तिम्रा लागि मेरा सम्पूर्ण ।
कस्ले भन्छ खुशी हुन जीत चाहिन्छ ।

दुई चार थोपा आँसु झरे त के भो ।

बिहानीको लागि थोरै शीत चाहिन्छ ।

ईज्जतको भाउ हो त मलाई के थाहा ।
कि कुलिन चाहिन्छ कि पतित चाहिन्छ ।

गजल

  जति लगाइदिए पनि भैगो गफै त हो ।

जवाफदेही हुनुपर्ने भए पो ! गफै त हो ।

भन्न मन लाग्छ मन्दिर पुग्दा कहिले ।

चिन्या छस् तैंले म को हो ? गफै त हो ।

मेरा गजल पढेर महोदयले भन्नु भो ।

छोड लेख्न गर काम अर्को , गफै त हो ।

तिम्रा पछाडि लागिन्न अब मैले भने ।

नेता मुसुक्क हाँस्यो र भन्यो , गफै त हो ।

केटा-केटीमा तैंले देखिस् जे- जे सपना ।

भन्दे दिनेश सब पूरा भो , गफै त हो । 

गजल

याद ओसारी शब्दका भेल आउँछन् ।

भाग्यमानीलाई बाँचुन्जेल आउँछन् ।

बाँच्नु भनेको लुट्नु हो , यस्ता बिचार ।

पहिले आउँदैनथे अचेल आउँछन् ।

दिनेश हारेर मुटु चुपचाप सोचिरह्यो ।

दुनियाँमा कस्ता-कस्ता खेल आउँछन् ।